Ik sprak voortreffelijk Engels. Mijn grammatica, zinsopbouw en spelling ware bijna foutloos, en ik kwam wel eens literair uit de hoek. Nooit meer kan je je die taal toe-eigenen als jou taal alleen. Jou taal is namelijk mijn taal geworden, en via de taal ontneem ik jou je exclusieve trots, je afgeschermde cultuur. Met mij als vreemdeling in je cultuurgroep voel je je niet meer in die gemeenschap thuis. Geestelijk stap je eruit. Het gevolg is een intens gevoelde buitengeslotenheid. En buitengeslotenen sluiten weer anderen buiten. En hun weerwraak heet… vreemdelingenhaat.

Die nacht huilde ik zonder tranen, want liefde krijgen legde leegtes bloot. Maar er was ook troost.

Het is normaal om te zoeken naar een paradijs op aarde.

Sommige kinderen van de zon worden verwend door meer zonnestralen. Andere kinderen worden verwaarloosd door minder stralen. 

Blanke mensen die minder zonnestralen, minder zonnewarmte kregen zijn verwaarloosde kinderen van de zon, en bruine mensen verwende kinderen van diezelfde zon.

En nu namen de blanken wraak door ons bruinen uit te sluiten van hun groep.

Ik wil leren hoe een machteloze beschermd kan worden tegen de willekeur van de macht.